Refleksje Andrzeja Wajdy na temat geniuszu Tadeusza Kantora. Reżyser analizuje koncepcję „teatru śmierci” oraz spektakl „Umarła klasa”, uznając je za dwa najważniejsze dokonania teatralne XX wieku. Wyjaśnia, w jaki sposób kantorowski świat „umarłych marionetek” i rytuał przywoływania pamięci zrewolucjonizowały język sceny, stanowiąc dla niego manifestację absolutnej wolności twórczej.